คำ หมายถึง (word) ?

0
8085

คำ เป็นหน่วยของภาษาที่สื่อถึงความหมาย ซึ่งประกอบด้วยพยางค์หนึ่งพยางค์หรือมากกว่า ปกติแล้วในแต่ละคำจะมีรากศัพท์ของคำแสดงถึงความหมายและที่มาของคำนั้น โดยการนำคำหลายคำมาประกอบกันจะทำให้เกิดวลีหรือประโยคซึ่งใช้สื่อความหมายให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นไป (วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี)

ส่วนประกอบของคำและพยางค์

คำ หรือ พยางค์จะประกอบด้วย พยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ เสมอ พยัญชนะมีบทบาทในพยางค์หรือคำดังนี้

  1. เป็นพยัญชนะต้น หมายถึง เสียงพยัญชนะที่นำหน้าพยางค์หรือตัวที่มาก่อนสระ โดยรวมถึงตัวควบกล้ำ และอักษรนำ
  2. เป็นตัวสะกด คือเสียงพยัญชนะที่อยู่ต้นพยางค์ หรือนำหน้าเสียงสระ แบ่งเป็น 2 ประเภท ได้แก่ เสียงพยัญชนะต้นเดี่ยว เป็นการออกเสียงพยัญชนะต้นเสียงเดียว และการออกเสียงพยัญชนะต้น 2 เสียง (ควบกล้ำ)
  3. เป็นตัวการันต์ เป็นอักษรที่ไม่ต้องออกเสียง
  4. เป็นคำประสมกับสระอื่น ทำหน้าที่สระ

ประเภทของคำ

  1. คำนาม (noun) เป็นคำที่ใช้เป็นประธานหรือกรรมของประโยค บางทีก็ใช้ขยายคำนามด้วยกันได้ (มักจะหมายถึงวัสดุที่ใช้ทำ) เช่น ขวานทองคำ
  2. คำสรรพนาม (pronoun) เป็นคำที่ใช้แทนคำนามในประโยค เมื่อคำนามนั้นถูกกล่าวถึง หรือเป็นที่รู้กันอยู่แล้ว เช่น เธอ ฉัน คุณ
  3. คำกริยา (verb) เป็นคำหลักของภาคแสดงในประโยค ใช้บอกถึงท่าทาง อาการและสภาพของสิ่งต่างๆ เช่น เดิน วิ่ง ร้อน หนาว
  4. คำวิเศษณ์ หรือ คำคุณศัพท์ (adjective) เป็นคำที่ใช้ขยายความของคำต่างๆ เช่น ผมเหนื่อยมาก ฉันหิวมาก
  5. คำบุพบท (preposition) เป็นคำที่ใช้เชื่อมคำนามกับคำนาม และแสดงความสัมพันธ์ของคำนามนั้น เช่น หนังสือ ของ ฉัน
  6. สันธาน (conjunction) เป็นคำที่เชื่อมประโยคกับประโยค ให้กลายเป็นประโยคความรวมหรือประโยคความซ้อน เช่น เพราะฉะนั้น
  7. คำอุทาน (interjection) เป็นคำที่เสริมขึ้นมาในประโยค เพื่อให้ประโยคมีอรรถรสยิ่งขึ้น เช่น โอ้ว ฮืม
  8. คำกริยาวิเศษณ์ (adverb) เป็นคำขยายคล้ายกับคำวิเศษณ์ แต่ขยายเฉพาะคำกริยาหรือคำวิเศษณ์ด้วยกันเท่านั้น
  9. คำกริยานุเคราะห์ (auxiliary verb) เป็นคำกริยาที่ช่วยเสริมไวยากรณ์ อาจไม่มีความหมายในตัวเอง เช่น
  10. คำนำหน้านาม (article) เป็นคำขยายคำนามใช้บ่งบอกสิ่งทั่วไป หรือสิ่งที่ได้กล่าวถึงไปแล้ว